czasem staje się coraz większym i bardziej beznadziejnym dłużnikiem. . .

Człowiek, by nie stać w miejscu i nie upaść na duchu, sam siebie oszukuje, zarzuca nie dokończone sprawy nowymi, których też nie dokończy, i w nowych przedsięwzięciach i nowych zmaganiach szuka nowych sił i więcej odwagi. Tak to człowiek sam siebie mami i z czasem staje się coraz większym i bardziej beznadziejnym dłużnikiem wobec siebie i wszystkiego dookoła.

Ivo Andrić (fragment powieści Konsulowie ich cesarskich mości, 1945)