pozwoli się zniszczyć. . .

Siss leżała pełna napięcia, a równocześnie spokojna. Nie odrętwiała ze strachu, była niejako przygotowana na dalsze wydarzenia. Pozwoli się zniszczyć, gdy wróci mroczny upadek ducha.

Tarjei Vesaas (fragment baśni Pałac lodowy, 1963)

   

   

   

ku nicości z głębi rozdartego wnętrza. . .

Szalone poruszenie w bezludną, jasną, chłodną wiosenną noc. Krzyk ku nicości z głębi rozdartego wnętrza. Zamarły pałac lodowy w ostatniej swej godzinie, kiedy słabnie i bliski jest zagłady, przemawia wstrząsającym głosem. Jęczy, bo źle się dzieje, zupełnie jakby mówił: ciemności zapanowały u nas.

Tarjei Vesaas (fragment baśni Pałac lodowy, 1963)

   

   

   

przeciw nim stanęła ściana nocy. . .

   Ściemnia się.
   Nie, niech się nie ściemnia!
   Jednakże bezładne szaleńcze pragnienie nie potrafi powstrzymać mroku, który, przeciwnie, bardzo szybko gęstniał. (...) Ludzie posuwali się szeregami – przeciw nim stanęła ściana nocy. Ale oni tę ścianę rozwalą. Nie dawali za wygraną, rozbijali ów mur, jak mogli.

Tarjei Vesaas (fragment baśni Pałac lodowy, 1963)

   

   

   

po bokach drogi ciemności. . .

Wraz z pierwszym krokiem zbliżonym do skoku odczuła lęk, który narastał jak lawina. Była zdana na łaskę i niełaskę tego, co czatowało na poboczach drogi.
   Po bokach drogi ciemności. To coś nie ma kształtu ani imienia, ale ktokolwiek tędy przechodzi, ten czuje, że się wyłania i idzie za plecami krok w krok, niczym rwący potok.

Tarjei Vesaas (fragment baśni Pałac lodowy, 1963)

   

   

   

czekać. . .

Czekać. Trzeba czekać, aż nadejdzie dzień. Tymczasem należy zadowolić się istniejącym stanem, który także jest interesujący.

Tarjei Vesaas (fragment baśni Pałac lodowy, 1963)