evviva l'arte!. . .

Eviva l'arte! Człowiek zginąć musi -
cóż, kto pieniędzy nie ma, jest pariasem,
nędza porywa za gardło i dusi -
zginąć, to zginąć jak pies, a tymczasem,
choć życie nasze splunięcia niewarte:
evviva l'arte!

Eviva l'arte! Niechaj pasie brzuchy
nędzny filistrów naród! My, artyści,
my, którym często na chleb braknie suchy,
my, do jesiennych tak podobni liści,
i tak wykrzykniem; gdy wszystko nic warte,
evviva l'arte!

Evviva l'arte! Duma naszym bogiem,
sława nam słońcem, nam, królom bez ziemi,
możemy z głodu skonać gdzieś pod progiem,
ale jak orły z skrzydły złamanemi -
więc naprzód! Cóż jest prócz sławy co warte?
evviva l'arte!

Evviva l'arte! W piersiach naszych płoną
ognie przez Boga samego włożone:
więc patrzym na tłum z głową podniesioną,
laurów za złotą nie damy koronę,
i chociaż życie nasze nic niewarte:
evviva l'arte!

                                               Kazimierz Przerwa-Tetmajer
 
 
 

mów do mnie jeszcze II . . .

Mów do mnie jeszcze, z oddali, z oddali,
Głos twój mi płynie na powietrznej fali.
Jak kwiatem, każdym słowem twym się pieszczę,
Mów do mnie jeszcze…

Mów do mnie jeszcze, te płynące ku mnie słowa
Są jakby modlitwa przy trumnie.
I w sercu śmierci wywołują dreszcze,
Mów do mnie jeszcze…

                                  Kazimierz Przerwa-Tetmajer

   

mów do mnie jeszcze. . .

Mów do mnie jeszcze...
Za taką rozmową tęskniłem lata...
Każde twoje słowo słodkie w mym sercu wywołuje dreszcze -
mów do mnie jeszcze...

Mów do mnie jeszcze...
Ludzie nas nie słyszą, słowa twe dziwnie poją i kołyszą,
jak kwiatem, każdym słowem twym się pieszczę
mów do mnie jeszcze...

                                       Kazimierz Przerwa-Tetmajer (z tomu Poezje, 1894)